منوجان؛ شهری با مردمانی خاص در جنوب استان کرمان. شهری زیبا با مردمانی بینظیر و پر از استعدادهای ناب که سالها بود به دلیل دوری از مرکز، در حصاری از محدودیتها به دنبال راهی برای عرضه هنر و تولیدات خود میگشتند.
اما قصه از چند وقت پیش تغییر کرد. اگر سری به خیابانهای کلات یا سنترال پارک منوجان (پارک کتاب) بزنید، دیگر خبری از آن تلفنهای ساده قدیمی نیست. انگار نسل تازهای از ارتباطات در این شهر نفس میکشد. صدای نوتیفیکیشنها، تصاویر زنده از باغات سرسبز روستاهای منوجان و لایوهای اینستاگرامی که صنایعدستی را به رخ میکشند، همه جا را پر کرده است. افزایش چشمگیر کاربران تلفنهای هوشمند در منوجان، دیگر یک آمار خشک و خالی نیست؛ اینجا در دل کوچهبازار، در دستان کشاورز های حسین آباد و در کیف دانشجو های دانشگاه پیام نور یا دانشگاه آزاد منوجان ، خودش را نشان میدهد.
اما ماجرا فقط به داشتن یک گوشی هوشمند اندرویدی یا آیفونی ختم نمیشد. تا دیروز، این تلفنهای مدرن با اینترنت نسل سوم (3G)، مثل پرندهای بودند با بالهای بسته؛ تصاویر به کندی لود میشدند و ویدیوها مدام قطع و وصل میشدند. تا اینکه زیرساختها تغییر کرد. با ارتقاء شبکه اینترنت از نسل سوم (3G) به نسل چهارم (4G) در منوجان، انگار کلید یک دگرگونی بزرگ زده شد.
این تغییر فنی، یعنی سرعت؛ یعنی یک کشاورز منوجانی بتواند در لحظه، محصول تازه چیده شده خرما یا پیاز خود را با کیفیت واقعی به مخاطب هزاران کیلومتر آنطرفتر نشان بدهد. یعنی یک دختر جوان منوجانی که دست به هنر دارد، بتواند صنایعدستی اش را بدون لکنت تصویر، در یک لایو اینستاگرامی به تمام ایران معرفی کند.
اینترنت 4G در منوجان، فقط یک عدد روی آنتن گوشی نیست؛ یک فرصت است. حالا کسبوکارهای آنلاین کوچک و بزرگ، یکی پس از دیگری در این شهر سبز میرویند. انگار که این موج اینترنت پرسرعت، استعدادهای خفته این مردمان خاص را بیدار کرده تا ثابت کنند که دیگر برای پیشرفت، فرقی نمیکند در مرکز کشور باشی یا در دل جنوب کرمان. منوجان با این جهش دیجیتال، دارد قصه تازهای برای گفتن پیدا میکند؛ قصهای از پیوند تکنولوژی و تواناییهای مردمی که بیصبرانه منتظر یک سیگنال قوی برای منطقه ای شدن بودند.
حالا دیگر در منوجان، کسبوکارهای آنلاین فقط یک انتخاب نیستند، بلکه به بخشی از هویت جدید این شهر تبدیل شدهاند. از صفحههای اینستاگرامی که تازهترین محصولات باغات را با بستهبندی شکیل به سراسر کشور میفرستند، تا کانالهای روبیکا و ایتا که سفارشهای صنایعدستی را هماهنگ میکنند، همه نشان از یک تحول عمیق دارند.
جوانان منوجانی که روزگاری برای فروش محصولاتشان ناچار بودند راهی طولانی تا مرکز استان یا شهرهای همجوار را تحمل کنند، حالا با چند کلیک ساده، مشتریان خود را پیدا میکنند. حتی زنان خانهدار منوجانی هم پا به این عرصه گذاشتهاند؛ با هنرهای دستی شان، با مرباهای خانگی، با ترشیهای محلی که حالا از طریق شبکههای اجتماعی به دست خانوادههایی در تهران، اصفهان یا مشهد میرسد.
اینترنت 4G برای منوجان، فقط یک بهروزرسانی فنی نبود؛ یک انقلاب کوچک بود. انقلابی که ثابت کرد استعداد و توانایی، مرز جغرافیایی نمیشناسد. حالا دیگر یک نخلدار منوجانی با یک تولیدکننده محتوا در پایتخت، از یک زیرساخت استفاده میکند و این یعنی برابری فرصتها.
اگر بخواهیم در یک کلام تصویر امروز منوجان را ترسیم کنیم، باید بگوییم: منوجان، شهری که با سرعت 4G به دنیا متصل شد.
افزایش کاربران گوشیهای هوشمند از یک سو، و ارتقاء زیرساخت اینترنت از نسل سوم به چهارم از سوی دیگر، دست به دست هم داد تا این شهر جنوبی از یک مصرفکننده صرف تکنولوژی، به یک تولیدکننده فعال تبدیل شود. کسبوکارهای آنلاین در منوجان حالا دیگر یک رویا نیستند؛ آنها واقعیتی هستند که سفرههای مردم را رنگینتر کردهاند، مهاجرت معکوس را به دنبال داشتهاند و مهمتر از همه، به مردمان خاص و بینظیر این شهر ثابت کردهاند که برای درخشیدن، حتماً نباید در پایتخت (تهران) بود؛ گاهی فقط به یک گوشی هوشمند نیاز داری، یک اینترنت پرسرعت، و یک دنیا انگیزه.
منوجان امروز، نمونهای زنده از این حقیقت است که تکنولوژی وقتی به دست مردم برسد، میتواند سرنوشت یک منطقه را تغییر دهد. قصه منوجان تازه شروع شده است...